vrijdag 2 juni 2017

Lach naar mij ✨

'Wat is ze opnieuw mooi' zei ik tegen mezelf toen ik ze zag. 
Het is ongelooflijk wat de zee met mij kan doen 🐚.
Als je ooit naar Oostende komt dan moet eens op de strekdam wandelen πŸ‘. 
Nadat je de zeedijk verlaat en op de strekdam bent dan overvalt er een soort serene stilte. Het geroezemoes van de stemmen op de achtergrond vervaagt 
en het enige wat je nog hoort is de golfslag van de zee 🌊.
Bij mij verricht dit telkens een wondertje. 
Het maakt me gewoon intens happy.
Na een ietwat ambetant onderzoek vanmorgen in het ziekenhuis 
had ik behoefte om 'haar' te zien.
En prachtig, dat was ze opnieuw ✨.



Vanmorgen moest ik naar de neus-keel-oorspecialist voor mijn aanhoudende keelpijn. Ik heb er al een tijdje last vanen het heeft ook een invloed op mijn stem. Vaak ben ik hees en echt luid kan ik niet praten. Ik fluister zelfs vaak, wat Ralph helemaal niet erg vindt πŸ˜‚. 
Maar als je eens je 'stem' wil laten horen 
dan is dat vaak heel moeilijk. 
Als je begrijpt wat ik wil zeggen?

Ik was opgelucht toen het onderzoek achter de rug was. 
Zo opgelucht dat ik er zelfs een beetje van straalde ✨. 
Ook al was mijn ene neusgat, mijn keel, mijn lippen en zelfs mijn tandvlees nog volledig verdoofd. Ik glimlachte naar iedereen die ik tegenkwam in het ziekenhuis. Misschien was het dan wel met een scheve mond maar ja haha.
Op de terugweg naar huis beslis ik om nog even naar de strekdam te rijden. 

Het is nog niet echt 'makkelijk' geweest de laatste tijd 😳. 
Lees dit jaar, de voorbije maanden...
Het is met momenten al bijzonder zwaar geweest zelfs. 
De grote opstoot van vorige maand laat nog wat z'n sporen na. Het grieperig gevoel laat me zelden los. En in de revalidatie is het telkens opnieuw starten en herstarten. Het is weinig motiverend en het eist wat z'n tol, begrijp je?
Toen ik gisteren wakker werd en ik rechtop ging zitten aan mijn bedrand zei ik tegen mezelf: 
'Wie heeft er nu zoveel courage om iedere dag zo wakker te worden?'
Met een helse kater, met een lichaam dat aanvoelt alsof het bont en blauw staat, alsof ik kweet-niet-wat-gedaan heb 's nachts. En for the record ik doe dus 's nachts niets 'specials' 😝. 
Toch sta ik iedere ochtend moedig op, doorsta ik de pijn, 
het grieperig gevoel, het altijd maar moe zijn. 
Ik doe mijn best, weet je. 
Maar het 'tij' moet dringend nog eens keren, begrijp je?

Ook de aanhoudende pijn heeft me een paar weken geleden tot een dieptepunt gebracht. Het duwde me zelfs op het randje van...Zonder dat ik het eigenlijk zelf door had, ging ik er mentaal volledig aan ten onder. Gelukkig heeft mijn huisarts tijdig ingegrepen. DANKBAAR!


Dus dat ritje naar de zee, en vooral ook het feit dat ik dat ritje kon doen, 
maakte me ongelooflijk intens gelukkig. Het toverde een warme glimlach op mijn gezicht en het gaf me ergens kracht om de 'rest' beter te dragen.

Het viel me wel opnieuw op dat er weinig mensen 'straalden' op de zeedijk. 
Ik vraag me dan telkens af: 'Hoeveel miserie moet iedereen wel hebben?' 
En begrijp me niet verkeerd. Je ziet de rugzak niet dat mensen met zich meedragen. Ieder huisje z'n kruisje. 
En met alle begrip, echt waar. 
Maar een kleine glimlach dat heeft nog nooit iemand pijn gedaan, denk ik? 

Als ik toekom op de strekdam neem ik even pauze op een bankje. Het is even puur genieten van de zeebries door mijn haren, de warmte op mijn rug en de rust in mijn hart πŸ’—. Het gaf me ergens energie om te blijven verderzetten. That's the spirit!

Het feit dat ik wat straalde ging niet onopgemerkt voorbij. 
Drie Duitse dames kwamen bij me zitten en vertelden honderduit over hoe mooi de strekdam wel is en wat een toffe fiets dat ik had. En ook dat mijn glimlach hen ook deed glimlachen πŸ€—. Met vooral veel gebarentaal hadden ze mij dit allemaal duidelijk gemaakt πŸ™ˆπŸ™‰πŸ™Š. En het enige dat ik kon zeggen in mijn beste Duits was: 'Aber ja, ja, ja' haha...Dintje toch dat Duits zit wel heel ver hΓ©. 
Maar het maakte eigenlijk allemaal niet uit. 
Want er was een connectie, een mooi gesprek tussen ons. Zalig toch?

Op de terugweg naar huis heb ik beslist om gewoon naar iedereen te glimlachen. VoilΓ , de rebel in mij was wakker πŸ’ͺ✌️. 
En wat later ben ik gewoon continue blijven glimlachen. 
Sommige mensen hebben zich zelfs omgedraaid met de blik van waarom-glimlacht-die-nu-zo of ken-ik-die-misschien? 
En toen ik een zure pruim tegenkwam omdat ik even op 'zijn' rijvak reed op de dijk heb ik zelfs luidop maar vriendelijk gezegd: 'Lach toch eens'. Ook al was het met mijn sexy hese fluisterstem hij had het gehoord hoor. ✌️✌️

Weet je, mijn glimlach-eens-terug-virus heeft gewerkt πŸ˜‰.
Want het is me toch gelukt om een paar glimlachjes terug te krijgen. Het waren geen 'halve' lachjes maar telkens van die welgemeende van warme, gelukkige mensen. En dat gaf me zoveel warmte in mijn hart, je hebt er geen idee van.

Mensen moeten wellicht gedacht hebben dat ik het 'grote lot' gewonnen had of zo.
Maar dat is het helemaal niet zo...
Of toch? 
Is het grote lot niet als je vreugde ervaart 
en daar ook bewust van bent
Ik denk het wel 😝.

Fijn weekend iedereen en
Keep on smiling 😍
xxxx
Dintje





Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Bedankt voor je steun πŸ’“.

Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page πŸ˜‰. Feel free to share, sharing is caring 😊. Thanks for your support πŸ’“.


Lyrics: Lacht nor mij, van Slongs Dievanongs. 
Een inspirerende madam, die ik hoop ooit eens te ontmoeten.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten