vrijdag 22 september 2017

'Cause wings are made to fly ✈️


Het is ondertussen al half september. 
Iedereen hier thuis is opnieuw gestart. Lisa aan haar 6de middeljaar, Lenny start maandag en Ralph die heeft al een pak uitdagingen op z'n werk. 
Voor mij is het moeilijk om opnieuw mijn draai te vinden in het 'alleen' zijn. 
Het is opnieuw te stil in huis. Begrijp je?

Ik heb me voorgenomen om iedere dag op z'n minst 30 minuutjes es 'buiten' te komen. Into the great wide open 🌎. Van een uitdaging gesproken haha.
Het klinkt absurd als ik het zo schrijf.
En toch...

Om naar buiten te gaan, op mijn ééntje, om ergens zonder doel naartoe te gaan...
Dat is een hele uitdaging voor mij 😳. 
Meestal loop ik eerst zo'n 45 minuten te ijsberen in de woonkamer met de vragen: 'Zou ik wel naar buiten gaan? Waar moet ik dan heen?' 
En vooral: 'Wat als ik van huis ben en dan plots onwel word?' 
Na al dat gepieker en getwijfel komt het er meestal op neer dat ik niet eens vertrek en gewoon thuis blijf.


Het besef is er dat ik 'dit' patroon dringend moet doorbreken. 

Durven en doen Dintje 💪! 
Zonder al te veel na te denken of te piekeren. Gewoon doen.
Want beweging helpt me tegen mijn stramheid en mijn pijn. De frisse lucht helpt me om mijn gedachten te verzetten en om beter te kunnen slapen 😴. En vooral het uit mijn 4 muren 🏠 komen helpt me tegen mijn eenzaamheid. 
Het klinkt cru als ik het zo schrijf maar eenzaamheid is een zwaar onderschat probleem bij zieken, bij ouderen en zelfs bij kinderen. Soit, bij iedereen die zich eenzaam voelt.

Yes I did it! 🙌

Dag één van mijn 'uitdaging' is een feit.
Ik kan je verzekeren van al de fietsers 🚴 die ik tegenkwam was ik wellicht diegene die het meeste straalde ✨. 
Want ik was zo fier op mezelf dat ik het toch maar deed.
Ondanks mijn pijn, mijn vermoeidheid en mijn zombie-look 👻. 
Zo blij dat ik 'on the road' was met mijn elektrische fiets. Die brengt me overal, ook als het moeilijk gaat 😉.

Ik beslis om de route te nemen langs de luchthaven. Wij wonen niet zo ver van de luchthaven in Oostende en ernaast loopt een baan die leidt tot aan het strand van Raversijde.

Terwijl ik 'blink' in mijn vel van vreugde, geniet ik ondertussen van de lichte bries door mijn haren, de zonnestraaltjes die op mijn voorhoofd dansen, de geluiden van de vogels om heen.
Zo zot dat die kleine dingen mij zoveel vreugde bezorgen.
Super toch?




Op de startbaan merk ik op dat een vliegtuig zich klaar maakt om op te stijgen. 
Het is een gigantisch groot toestel, heel indrukwekkend zelfs. 
Terwijl ze heel elegant door de verschillende bochten op de tarmac glijdt, laat ze mij al haar flanken zien. 
Met open mond bewonder ik haar.
Want het was alsof ze me aan het uitdagen was. 
Me met de nodige arrogantie en zonder woorden me duidelijk maakte: 
'Kijk eens naar mij. Bekijk me goed. Hoe machtig groot, hoe kolossaal ik wel ben. En kijk vooral wat ik straks ga doen.'

Ik was zo gefascineerd dat even stopte met fietsen. 

Haast roerloos bleef ik naast mijn fiets staan. 
En toen dacht ik: 'Dat vliegtuig zal toch nooit kunnen opstijgen. Op zo'n korte opstijgbaan? Ze is zo immens groot. 
De lucht zal haar onmogelijk kunnen dragen. 
Dat lukt haar nooit!'

Maar met enige stoerheid liet ze totaal uit het niets haar motoren harder draaien. 
Ik kon de daver doorheen mijn volledige lichaam voelen. Alsof er een enorme rush door mijn bloed ruiste en mijn hart wild te keer liet gaan.Waarna ze met een intense snelheid over het asfalt stoof om daarna vol vertrouwen haar grote vleugels de blauwe lucht in te trekken ✈️. 

Tranen rolden van mijn wangen. 
Ik weet nog steeds niet waarom...
Was het door de ontlading? Van de bewondering? 
Of was het eerder van de boodschap die 'ze' me wilde geven?

Want het was alsof ze me iets wilde zeggen. Me ergens uitdaagde, me wilde duidelijk maken dat ook ik gemaakt ben om te 'vliegen'. Dat ook als het soms onmogelijk lijkt, dat ik het toch moet aandurven en het moet proberen. 
Dat ik me niet mag laten tegenhouden door al mijn denken, mijn getwijfel en mijn onzekerheden. 

'Je kan onmogelijk op alles voorbereid zijn' 
zei een vriendin onlangs tegen me.
Gelijk heeft ze...

Vaak blijven we te lang in 'opstijgmodus' staan. 
We staan genageld op de tarmac 
vol met twijfels en onzekerheden. 
Zal me dit lukken? 
Zal ik wel kunnen 'vliegen'? 
Ben ik niet te zwak, te lomp, te ziek? 
Ben ik wel 'goed' genoeg? 
Zal ik niet falen? 

Onze angsten houden ons aan de grond,
terwijl we eigenlijk wel willen 'vliegen'. 

Ik kan niet iedere dag 'vliegen'. Soms ben ik niet in staat om buiten te komen. Maar de keren dat het mogelijk is, ook al heb ik veel pijn, mijn hoofd in de wolken en zie ik er niet uit, dan zal ik het toch proberen. Ook al is het voor 15 minuutjes naar de Colruyt om de hoek of naar de apotheek.
Iedere stap is een overwinning.

Just go for it Dintje. Springen en je ziet het wel.
'Cause wings are made to fly'

That's the spirit!
Fijn weekend iedereen 😘.
xxxx
Dintje




Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina 😉. Bedankt voor je steun 💓.


Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page 😉. Feel free to share, sharing is caring 😊. Thanks for your support 💓.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten