zondag 3 september 2017

C'est mon bateau ⛵️


Het is een beetje stil geweest de laatste maanden.
Ik weet het...
Maar no worries, I'm still alive and kicking hoor. 

Ik voelde al een tijdje wat onstuimigheid in mijn hoofd. 
Het zorgde voor grote golven in mijn denken, in mijn voelen en in mijn zijn. 
Ik werd meegezogen, rondgezwierd ๐ŸŒช om dan uiteindelijk tot stilstand gebracht te worden en dan niet meer goed te weten wie of waar ik was.
Zo kan ik mijn gevoel het beste omschrijven.
Ach ja, misschien was het allemaal es eventjes te vรฉรฉl?
Kan gebeuren hรฉ ๐Ÿ˜‰?

C'est mon bateau,
mon voyage en solitaire.

Weet je, in het heetst van de strijd dat kan ik vechten als de beste ๐Ÿ†. 
Dan trotseer ik de felle windstoten, de grootste golven en de hevigste stormen. 
Zelfs als mijn 'schip' wat averij oploopt, als het water maakt en vaak roerloos rond dobbert. Ik blijf telkens mijn roer omslaan om niet te kapseizen.  
Zodat ik mijn opstoten, mijn pijn en de muizenissen in mijn hoofd kan 'overwinnen'. De figuurlijke klop ๐Ÿ”จ komt bij mij telkens pas achteraf, als alles opnieuw windstil is. 

Die rust kwam er toen we op vakantie gingen met ons gezin.
Het eens weg zijn van 'alles' en vooral het samen zijn met Ralph, Lennaert en Lisa deed me ontzettend veel deugd. 
Het was samen wakker worden, samen ontbijten en vooral intens genieten van alles en van elkaar. 

Avec eux j'irai,
jusqu'au bout du monde ๐Ÿ’—.

De grote golven in mijn hoofd bedaarden. De zee werd opnieuw vlak. 
En toen kwam er van alles boven drijven, om het zo te zeggen. 
Wat toen aan de oppervlakte kwam deed me opnieuw anders naar 'alles' kijken. 

Rien n'est plus beau,
que le silence et la mer.

Dit was best wel ingrijpend en heel confronterend voor mij ๐Ÿค”... 
Want het samen zijn met mijn gezin en het intens genieten van hun aanwezigheid, deed me beseffen hoe eenzaam ik anders wel ben. 
Het deed me inzien hoe ik me thuis meer en meer afzonder van de buitenwereld...Terwijl ik eigenlijk zo smacht naar wat menselijk contact. 
Hoe het al maar moeilijker wordt om buitenshuis te komen. 
Omdat mijn 4 muren me heilig zijn geworden. 
Terwijl ik echt wel de wereld wil zien, voelen en ruiken.
Het confronteerde me om in te zien hoe mijn angsten ๐Ÿ˜ฑ me telkens weerhouden om bepaalde uitdagingen aan te gaan en de dingen te doen waarvan ik zo van hou. 
Hoe mijn gepieker me soms zo doet twijfelen aan van alles en nog wat, dat zelfs de simpelste beslissing al heel moeilijk wordt. 
Ja, Ralph ziet soms echt wel af met mij hoor ๐Ÿ˜‚.

Mon compagnon,
mon complice de toujours.

Maar ook hoe mijn schaamte- en schuldgevoel soms heel zwaar doorwegen ๐ŸŽ’ en me verhinderen om fier en opgericht op deze aardbol te lopen. 

Zwaar kost, denk je nu?
Wel neen, in tegenstelling zelfs, die 'bezinning' maakte me niet eens verdrietig. 
Het zorgde voor helderheid. 
Want ik zag de dingen opnieuw zoals ze zijn.  

Het voelde aan als een soort wake-up call ⏰ die me zachtjes maar wel met een vastberaden toon me vertrouwen gaf om het 'roer' opnieuw in handen te nemen en er terug volle bak voor te gaan. 

A l'horizon,
ร  l'aube d'un nouveau jour.

Waarom heb je dit niet eerder ingezien Dintje ๐Ÿค”?

Mijn yogaleraar legde het ooit zo uit... 
Als je zand met zeewater door elkaar schudt dan wordt het water troebel
Als je het glas even laat staan dan zakt het zand opnieuw naar de bodem en dan wordt het water opnieuw helder ๐Ÿ’Ž.

Die helderheid kwam er. En plots zag ik opnieuw een zee aan mogelijkheden ๐Ÿ˜Œ. Het schepte zo'n serene rust in mijn hart. Het gaf me kracht om mijn zeilen opnieuw goed te zetten en mijn innerlijk kompas opnieuw te volgen.
Als je begrijpt wat ik wil zeggen?

Prenons le large,
et le vent dans la voile ⛵️

Op reis kocht ik een boekje met dagelijkse uitdagingen.
Het noemt: 'How to save the world (and yourself ๐Ÿ˜‰) through 365 daily acts.' 
Do I have to say more? haha
Ik kan mezelf niet altijd redden 
dus misschien kan ik de wereld proberen te redden ☺️.

Iedere dag probeer ik een uitdaging aan te gaan. 
Het zijn geen grootse dingen hoor. 
Het zijn allemaal 'RACK's', random acts of kindness. 
Of zijn het net dit die kleine dingen die groots zijn? 
Ik denk het wel ๐Ÿ™Œ.
Wordt vervolgd want ik zal er soms over schrijven.

Het is leuk om te doen 
en het helpt me om opnieuw uit mijn kot ๐Ÿก te komen dus...
Ook al gebeuren de meeste 'RACK's' op 500 meter van mijn huis haha. 
Tis een begin hรฉ ๐Ÿ˜‰.
That's the spirit!





Lyrics: 'C'est mon bateau' van Jo Lemaire, een prachtige dame waarmee ik vorig jaar de eer had om even te kletsen ๐Ÿ˜˜




Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina ๐Ÿ˜‰. Bedankt voor je steun ๐Ÿ’“.

Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page ๐Ÿ˜‰. Feel free to share, sharing is caring ๐Ÿ˜Š. Thanks for your support ๐Ÿ’“.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten