woensdag 22 november 2017

When Tomorrow Comes ☀️


Ik heb het de voorbije weken opnieuw bijzonder zwaar gehad. Periodes met aanhoudende pijn werden me wellicht te véél. Dit in combinatie met vermoeidheid die niet overgaat en een grieperig gevoel dat me zelden loslaat. 

Underneath your dreamlit eyes
Shades of sleep have driven you away

Maar binnen in mij, leeft een vrouw, een mama, een dochter, een vriendin die wil vrij 🕊 zijn. En dat botst, als je begrijpt wat ik wil zeggen?

Ik wil nog zoveel want in mijn hoofd ben ik helemaal niet ziek. 
In mijn hoofd kan ik dansen, springen, zingen en nog zoveel meer. 

Maar als je voor de zoveelste keer 's morgens wakker komt met zo'n ellendig gevoel...Ach ik kan het met geen woorden omschrijven, het zou te zwart zijn.
Dan is de teleurstelling telkens groot, begrijp je? Dan zakt de moed in mijn schoenen. Het vraagt telkens heel wat innerlijke energie en wilskracht om dat koppeke van mij opgeheven te houden.  

Breathing shifts my careless head
Untroubled by the chaos of my life

Velen hebber er geen idee van want ik laat het ook niet graag zien aan de 'buitenwereld'. Zelfs niet aan familie en vrienden. 
Ik werk het al gauw weg met wat blonde krullen, wat glinsters en mascara en een allesverblindende glimlach 😁.

'Ik kan niet meer', zei ik zachtjes tegen Ralph aan het ontbijt vorige week. 
Ook voor hem, voor de kinderen, voor mama en papa is het vaak moedeloos toezien.

And you know that I'm gonna be the one
Who'll be there
When you need someone to depend upon

Gelukkig duurt zo'n 'zwart' momentje niet te lang. 
Ergens heb ik nog zoveel 'licht ✨' in mij om me er telkens over te zetten. 
Als je begrijpt wat ik wil zeggen?
Ik ben daar intens dankbaar om.

Als ik zo'n periodes ervaar dan zorgt dit voor veel vragen in mijn hoofd. 
Wat deed ik nu weeral verkeerd? Hoe komt dat nu? Waarom betert het niet? Wanneer zal het tij opnieuw keren? Zal het ooit eens beter gaan voor een periode?
En vooral: Wat kan ik zelf doen om beter te worden? 
Die machteloosheid is hetgeen wat mij de moed ontneemt. 
Want ik kan niets méér doen of dat ik nu doe. 
Ik kan helaas mezelf niet beter maken.

The moon is pale outside
And you are far from here

Maar ik geef er echter nooit aan toe...
Al gauw snoer ik die mallemolen in mijn hoofd 🤐 en geef ik het woord 🎤aan die levendige, vurige, gedreven vrouw in mij 💃.

'Morgen beter', zeg ik altijd. 
Ook al geloof ik het zelf soms niet meer haha. 
Ach ja wishful thinking helpt, ja toch ☺️?

Wait till tomorrow comes, yea yea

Ik denk altijd in de 'vooruit', aan morgen, aan een nieuwe dag. 
Want niets blijft duren weet je. 
Ook slechtere periodes gaan voorbij en die maken plaats voor betere dagen. 
Ook al duren die momenten niet lang. Maar daar gaat het niet om...

Telkens als ik me wat beter voel dan ervaar ik zo'n gelukzalig gevoel ☺️. 
Ook dit kan ik moeilijk met woorden omschrijven. 
Het is opluchting, vrijheid, beweeglijkheid, aanwezigheid, het is 'zijn' met al mijn zintuigen, genieten, dankbaar zijn en nog zoveel meer...Een echt vreugdemoment. 
Een machtig gevoel die me zoveel innerlijke kracht geeft.

Every star was shining brightly
Just like a million years before

Vrijdag kwam Lenny terug naar huis met de trein van 16 uur. Hij heeft het graag dat ik hem opwacht aan het station. Wie heeft dat niet graag hé ☺️? 

Terwijl ik op de bus sta te wachten om naar het station te gaan, kom ik nog een collega tegen. Hij was zo blij om mij nog eens te zien. 
'Hoe gaat het met je?' vraagt hij wat bezorgd. 
Ik heb altijd moeite om te antwoorden op deze vraag. 
Maar mijn zombie-look 👻 vertaalt het antwoord deze keer. 
Zijn vriendelijkheid en betrokkenheid doen me ontzettend veel deugd. 
Met een glimlach stap ik de bus op.

Het terugzien van Lenny is zoals altijd warm en hartelijk. Pas dan besef ik telkens hoe hard dat ik hem mis in de week. Na een dikke omhelzing gaan we een koffietje drinken om wat bij te praten. Zalige momenten die ik zo koester.

We gaan altijd naar dezelfde plaats want daar krijg je artisanale melo-cakes bij de koffie. Ze zijn zo lekker, echt waar. Ik ben zot van melo-cakes 😝. Als een nieuwsgierig kind en met het nodige vingergelik eet ik mijn melo-cake op.  
Ach ja, het zijn de kleine dingen die het hem doen hé 😝.



Ralph komt ons straks oppikken met de auto. 
Gelukkig maar want mijn energie is ondertussen below zero. 
Terwijl we op een hoekje aan het wachten zijn krijg ik opnieuw een felle bloedneus. Ik heb daar de laatste tijd veel last van. Is niet zo handig als je maar een paar zakdoeken mee hebt hé. Lenny rolt al gauw een prop voor mijn neus om het bloed wat te stelpen. 

Daar sta ik dan met een prop in mijn neus, zo bleek als iets en toch...
En toch ben ik ook zo intens happy ☺️. Want net op dat moment gaat de zon onder en het transformeert alles wat rond me staat met een gouden gloed. Gulzig strooit ze met glinsters op alles wat ik zie ✨. Op de haven, op de Mercator en op het stationsgebouw. Op mijn gezicht kan ik haar warme gloed voelen. 
Het was alsof de zon me zei: 'Alles komt goed Dintje. Morgen beter 🍀'

Feeling very small
Underneath the universe

Ondertussen voel me al stukken beter. 
De zombie look is er nog steeds maar mijn oogjes stralen opnieuw ✨. 
Dankbaar dat het terug beter gaat.

Ik heb iets met de zon, denk ik 🤔. 
De zon leert mij dat ook als ze ondergaat dat ze morgen terug komt. 
Dat er telkens een nieuwe dag aanbreekt. 
Een moment vol met nieuwe kansen, met een nieuw begin. Ze geeft me hoop dat morgen altijd beter kan zijn dan gisteren. 
Ja toch 😉?

When tomorrow comes...
Wait until the morning comes, yea yea

That's the spirit!
Fijne woensdag iedereen 😘
xxxx
Dintje




Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina 😉. Bedankt voor je steun 💓.


Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page 😉. Feel free to share, sharing is caring 😊. Thanks for your support 💓.

Lyrics: Eurythmics : When tomorrow comes
Voor de liefhebbers 🎤😉



Geen opmerkingen:

Een reactie posten