vrijdag 15 december 2017

Three Little Birds 🐀🐀🐀


'Moedig voorwaarts' staat er op mijn kalender vandaag.
Ik blijf wat naar mijn kalender turen. Waarna ik dromerig door het vensterraam kijk. Ik zie in de kale takken van onze perelaar 3 vogeltjes zot doen. Het zijn kleine vogeltjes met een gele borst. Ik heb het opgezocht en het zijn koolmeesjes of pimpelmeesjes. Soit, het zijn prachtige kleine vogeltjes 🐀.

Het is alsof ze me iets wilden zeggen. Niet dat mijn kalender of die vogeltjes kunnen spreken of zo hΓ©. Ik ben (nog) niet volledig tureluurs πŸ˜‚. Maar ik geloof wel in signalen, in tekens die je soms krijgt in je leven. Die kleine vonkjes die wat licht creΓ«ren als het allemaal wat wazig wordt. 

Three little birds
singin'sweet songs

Moed is hetgeen ik nu echt wel nodig heb om opnieuw verder te zetten. 
Want ik ben het soms wat kwijt, weet je. 

Ik zou het mezelf misschien wel makkelijker kunnen maken. Moest ik niet zo hard 'vechten'. Maar ik wil er niet aan toe geven. Begrijp je? Ik ben nu eenmaal een koppige 'vechter'. Ik wil vooruit, ik wil erbij zijn, ik wil meedraaien in deze mooie wereld. Ik wil geen gevangene worden van mijn pijn.

Mijn wolf laat me met 'rust' in zoverre dat ik mijn grenzen respecteer. Hij laat me echter nooit los. Hij blijft me sluw in zijn vizier houden. Vanaf dat ik even niet oplet, even iets te veel doe of te ver ga dan voel ik zijn hete adem in mijn nek. Klaar om opnieuw genadeloos toe te slaan. 
De laatste maanden is het vooral de pijn die me kwelt, die me moe maakt, die me verlamt, die me afwezig maakt.

Ik heb het heel moeilijk om die pijn te aanvaarden, om er mee te leven. Het is pijn die iedere dag anders is. Kwellend, nijpend, barstend, venijnig, zeurend, bonkend, verstijvend...Het is er, dag in, dag uit.

Het ergste is die onmacht die ik telkens ervaar. 
De machteloosheid dat ik 'het' niet in de hand heb. Hoe graag ik ook wat minder pijn zou willen hebben, het lukt me niet. Of niet altijd. Echt eens pijnvrij zijn voor een moment, dat zou hemels zijn. Echt waar. Het zou me opnieuw opladen, kracht geven...Maar het lukt me niet de laatste maanden.

Ik word daar boos van. Niet in de vorm van agressie of zo... 
Gewoon boos vanbinnen, iets dat borrelt in mij. Soms wil ik het es uitschreeuwen. Ik zou daar echt wel deugd van hebben. Alleen nog een plekje vinden om je uit te leven Dintje 😝.

En toch moet ik vooruit...
Niet alleen voor mij maar ook voor Lisa, Lenny, Ralph, mama en papa, voor iedereen die me graag ziet. Want ook zij zien af van mijn pijn. Ook zij hebben pijn als ze me zo zien. Ook zij voelen hun machteloos en hun boosheid. 
'Kon ik het maar even van je overnemen', hoor ik vaak. 
Een pure vorm van liefde, vind ik. 

Velen hebben er geen idee van. (en dat is maar best zo πŸ™ƒ)
Want pijn, ach ja, neem een pijnstiller en klaar er mee. 
Helaas werkt dit zo niet met 'mijn' pijn. 
Het is zoeken, wikken en wegen. 
Neem ik vandaag deze pil? Ben ik bereid om de bijwerkingen erbij te nemen? 
Of is die andere pil een betere keuze vandaag? Zie ik het zitten om opnieuw last van mijn maag te krijgen? 
Of neem ik dan toch die pillen? Met de nodige voorzichtigheid dat ik niet te fel high in the sky ben. 
Ja, het is van 's morgens vroeg soms een hele quiz hoor haha. 



Ik ben al niet fris in de ochtend dus het is vaak niet simpel om de 'juiste' keuze te maken. Gelukkig word ik enorm goed begeleid door mijn huisarts. Ze overloopt altijd alles met mij en schrijft altijd alles netjes op zodat ik minder in de war ben en de juiste keuze maak.

'Moedig voorwaarts' staat er op mijn kalender vandaag. En terwijl blijf ik wat turen naar die 3 vogeltjes die blijven zot doen onder mijn vensterraam.

Ze hebben me echt iets 'gezegd'

Melodies pure and true
This is my message to you-ou-ou

Voorwaarts Dintje πŸš€, 
ook al weet je soms niet waarheen... 
Koppeke naar boven en put a smile on your face.
Wees moedig genoeg om voorwaarts verder te zetten.
Yes you can πŸ’ͺ.

'Cause every little thing gonna be all right.'

That's the spirit!

Fijn weekend iedereen 😘

xxxx
Dintje

Lyrics: 'Three little birds' Bob Marley πŸ’—.





Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina πŸ˜‰. Bedankt voor je steun πŸ’“.



Sign up for my newsletter at www.wolfandthecity.blogspot.be like my Facebook page πŸ˜‰. Feel free to share, sharing is caring 😊. Thanks for your support πŸ’“.


5 opmerkingen:

  1. He Dintje, zo herkenbaar jou verhaal. K heb Bechterew... ik weet het nu zo een kleine 2 jaar... k was eerst blij: mijn pijn woont niet in mijn hoofd, is niet enkel op te lossen met een pilletje... mijn pijn heeft een naam en er is medicatie voor... maar we zijn nu 2j verder en die medicatie dat stelt niks voor... het is elke dag zoeken, leven met een handrem op, elke overdaad cash betalen met pijn en vermoeidheid die niemand rondom mij begrijpt... t is zwaar voor mijn man en mijn 3 kids, vrienden hebben bijna allemaal afgehaakt want Leen kan niet mee, leen moet elke dag opletten wat ze doet, leen kan alleen op haar ritme leven om de pijn draaglijk te houden en dat is voor mezelf moeilijk om te aanvaarden maar blijkbaar voor mijn omgeving nog meer en dus haken ze af... alsof ik om Bechterew heb gevraagd. T fijne is dat jij mijn gevoelens zo goed verwoord en misschien als ik je blog vroeger gevonden had kon ik zo aan anderen beter duidelijk maken hoe ik me voel. Veel sterkte want we komen er wel... ook al denk ik ook vaak van niet...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dag lieve Leen, wat je schrijft is zo herkenbaar...Herkenning doet deugd, het doet ons minder alleen voelen. Het is iedere dag vechten...Het is een onzichtbare strijd met ongelijke 'wapens'. Maar we zijn moedig en zetten dapper voort. We geraken er wel, dat is zeker, met vallen en opstaan. That's te the spirit! Bedankt voor je mooie woorden, warme knuffel xxxx Dintje

      Verwijderen
  2. Reacties
    1. Mooi geschreven ... het is net alsof het over mijzelf gaat.... er zijn zoveel gelijkenissen. Ik heb ook heel lang gevochten en doe dit nog steeds... maar vorig jaar heeft mijn lichaam toch eens stop gezegd en ik kon niets meer. Ik heb ook een blog bij blogspot.com "aanvaarden wie ik ben". Is de titel. Nog een fijn weekend.
      O ja, mag ik u iets vragen? Ik zie bij u staan follow wolf and the city on Instagram. Hoe moet ik dit daarop zetten? Ik zou mijn blog ook op Instagram willen Zetten maar het lukt mij niet. Alvast bedankt daarvoor πŸ˜‰

      Verwijderen
    2. Dag lieve Marianne, bedankt voor je mooie woorden. Die herkenning doet ons ontzettend veel deugd. We voelen ons minder 'alleen' in onze strijd. Mooi dat je het ook van je kunt afschrijven. ook dat doet ontzettend veel deugd, vind ik. Ik heb ondertussen wat gezocht voor die widget van Instagram. Het is al zodanig lang geleden dat ik het echt niet meer weet. Sorry daarvoor. Maar ik heb het wel eens op google ingetypt met de woorden blogger widget Instagram. En dan staan er filmpjes op hoe je het moet doen. Hopelijk heb je er iets aan πŸ˜‰, lieve groetjes Dintje

      Verwijderen