vrijdag 2 maart 2018

Heal the pain


'Ik heb vorig jaar maar 1 dag geen pijn gehad' vertelde ik aan mijn vriendin toen ze vroeg hoe dat het met me ging. Wat geschokt en aangedaan bleef ze me aankijken. Ik dacht nog bij mezelf: 'Maar Dintje wat heb je nog toch gezegd 😳?'.

Let me tell you a secret
Put it in your heart and keep it

Het is soms raar om iets luidop te horen wat je eigenlijk al lang weet. 
Maar als het dan uit je eigen mond komt dan is dat nog raarder 😂. 
Op het moment dat ik het haar vertelde besefte ik plots dat 1 dag zonder pijn wel heel weinig was. Het feit dat mijn antwoord zo heel spontaan kwam voelde aan alsof ik daar al vrede had mee genomen. Er gebeurde echter iets vreemds op dat moment. Het was alsof het iets in mij had wakker gemaakt. 
Iets dat me zei: 'Zo kan het toch niet verder 🤔?'

Do something for me
Listen to my simple story

Die ene dag zonder pijn vorig jaar herinner ik me nog heel goed. 
Ik weet nog waar dat ik was, wanneer het was en met wie ik samen was. 
'Mamie heeft geen pijn vandaag' zei ik heel voorzichtigjes aan de kinderen en Ralph. Alsof ik het eerst zelf niet echt geloofde. Enige voorzichtigheid voorkomt ontgoocheling. Het is een automatisme geworden. Een soort van zelfbescherming misschien, denk ik.

Dat aangenaam gevoel bleef die ganse dag hangen 🎉. 
De pijn aan mijn lichaam, aan mijn hoofd, aan mijn volledige zijn was er niet of toch minder aanwezig. Ik heb nog altijd moeite om het te geloven als ik zo typ en ik kan me het in geen honderd jaar meer inbeelden hoe het aanvoelde. 
Toch was het zo. 
Ik voelde me verlost, alsof er een enorme zware last van mijn schouders was gevallen. Kon genieten van 'alles'. Van samen te zijn met mijn gezin, van het wandelen, van mijn eten, van het moment, van het feit dat ik kon helder denken.  Een gelukzalig gevoel ✨. Ik was overgelukkig ☺️. Echt waar! Ik was wellicht de gelukkigste mens op de planeet 🌎. 

Het was echter van korte duur.
De dag nadien kreeg ik een hele zware opstoot. 
Het was direct gedaan met de 'leute' zoals we hier zeggen in het West-Vlaams. 
En toch, het heeft me nogmaals geleerd om intens te genieten van het moment 💗.

Be good to yourself
'Cause nobody else
Has the power to make you happy

'Ik kan niet meer, ik heb het gehad met mijn pijn', vertelde ik aan mijn huisarts met een dikke krop in mijn keel. Geloof me, het heeft me veel moed gevraagd om hulp te vragen. Velen zullen dit beamen dat ik zelden om hulp vraag. 
Maar ik zit vast in alle mogelijke betekenissen. Lichamelijk zit ik letterlijk vast, mentaal loop ik vast en op emotioneel vlak zit alles verkropt in mij. Ik voel dat ik niet meer kan buigen 🌾, ik kan niet meer mee 'veren'. Ik voel me heel kwetsbaar, heel breekbaar. Ik moest iets doen anders... 

How can I help you?
Please let me try to


Mijn pijn overheerst de laatste jaren te véél. 
Ze is continue geworden, zonder me enige ademruimte te geven. Ik heb pijn aan mijn skelet, aan mijn spieren, aan mijn hoofd, aan mijn huid. Euh waar doet het geen pijn? Soms kan ik aan niets anders meer denken. 

In mijn hoofd botsen mijn gedachten constant met elkaar. 
Is het wit, zwart of is het grijs Dintje? Wat is het nu? 
Ik geraak er even niet uit.

Ook in mijn hart heerst er een totale chaos.  
Onzekerheid, verdriet, eenzaamheid...
maar ook verlangens en hoop.
Alles zit gevangen en het schreeuwt naar vrijheid 🕊.

I can't heal the pain
that I am feeling inside

Ik weet velen denken: 'Dintje die is altijd zo sterk, altijd zo positief, ze heeft altijd die lach.'  Dat is waar...
Achter iedere brede glimlach schuilt een gelukkige ziel. 
Maar ook mijn ziel kan eens kapseizen.

Iedereen heeft wel eens van die momenten. 
Toch?

Het is nu vooral mijn innerlijke pijn, de pijn aan mijn hart die me het meeste kwelt. Er is iets dat vecht in mij. Er zit zoveel verdriet, machteloosheid, boosheid, radeloosheid, onzekerheid in mij dat er nauwelijks nog plaats is voor iets anders. Het maakt me met momenten intens verdrietig.

How can the outside world
Be a place that your heart can embrace

Mijn huisarts 😇 hierover aanspreken was een hele wijze beslissing. 
Samen met haar kijken we voor oplossingen. Pijndagboek bijhouden, pijnmedicatie bijstellen, verdere opvolging door pijnarts. De psycholoog helpt me om opnieuw rust in mijn hart en in mijn hoofd te vinden. Ze zoekt samen met mij naar antwoorden op de zovele vragen. De kinesist zal me helpen om mijn denken en mijn lichaam opnieuw in contact te brengen met elkaar. Want ze leiden momenteel elk hun eigen leventje. Much work in progress dus...

Ik voelde me heel opgelucht toen ik het vertelde aan mijn huisarts. 
Al moet ze het er soms uit sleuren hoor haha. Ik deelde het ook thuis, alsook met mama, papa en met een paar vrienden. Ook een primeur. Ach ja, ik doe mijn best 😘.

Ik vertelde hen dat ik 'op' ben. 
Daarmee heb ik het in één allesomvattend woord beschreven. Ik ben op. 
Weet je, die chronische pijn is een extra pakketje naast mijn lupus, naast het grieperig gevoel, naast de vermoeidheid, naast de opstoten. 
Soms wordt het es allemaal te veel. 
Soms kan ook ik het niet meer dragen 🎒.

Het vraagt me heel wat moed om dit stuk van mij met anderen te delen. 
Het schrijven van deze blog maakt me heel onzeker. Want zeggen dat het niet goed met je gaat, dat je het even allemaal niet meer ziet zitten, blijft nog steeds een groot taboe. Iets waar je beter niet over spreekt, denken sommigen.
Maar het doet me bijzonder veel deugd 
om het van me af te schrijven, om het uit mij te laten, 
om het eens uit te schreeuwen zonder geluid.

Want wat je deelt, 
maakt minder zwaar om dragen. 
Je draagt dan niet meer alleen.

That's the spirit!

It's time to heal the pain

Let's do this!

Fijn weekend iedereen 😘
xxxx
Dintje

Ik gebruikte de mooie tekst 'Heal the pain' van George Michael/Paul McCartney. 
Een pracht nummer ❤️ dat me er vaak door helpt ☺️. Enjoy xxxx







Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina 😉. Bedankt voor je steun 💓.

7 opmerkingen:

  1. Ik begrijp zo goed wat je schrijft, heb ook lupus en ervaar nu ook ook dit gevoel van"op" zijn. Veel sterkte en beterschap.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Van harte bedankt voor je warme steun Cynthia💗, ik wens jou ook veel beterschap 🍀en sterkte. Weet dat je niet alleen vecht, samen zijn we sterk, knuffel xxxx

      Verwijderen
  2. He Dintje, spijtig toch dat we zo diep moeten gaan voor we durven zeggen dat het echt niet meer gaat... ik ken het! We blijven doorgaan ondanks de pijn en dat is vooral denk ik omdat onze pijn niet zichtbaar is, reuma en zijn gevolgen echt onvoldoende gekend zijn... ik hoor zo vaak t zal wel beter gaan dat ik er ziek van wordt! Ik wordt niet beter!!!! T is niet te genezen, het woont niet in mijn hoofd, ik ben niet kleinzerig!!!! Het doet echt elke dag pijn gewoon! En het is niet te fixen met een extra pilletje! Het is een aanvaardingsproces van beperking die ook de omgeving aanvaarden moet zodat wij onze geens beter kunnen bewaken. Ik stuur je heel veel warme knuffels en veel sterkte toe! Dikke kus Leen

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Van harte bedankt voor je warme steun Leen 💗. Het is inderdaad een dagelijks gevecht. Iedere dag vechten we tegen iets anders. In mijn hoofd weet ik dat het wel ‘ok’ is om wat minder te doen en het rustig aan te doen maar mijn hart wilt dit niet. Dus dat doet pijn. Veel pijn. Het is vooral ik die het zou moeten kunnen aanvaarden maar kun je dit ooit aanvaarden 🤔? Voel me opgelucht dat ik het heb kunnen delen. Weet dat je niet alleen vecht 🍀, samen zijn we sterk, knuffel xxxx

      Verwijderen
  3. Hey Dintje ( of heb je liever dat ik Claudine zeg ?), ik tracht zowat mee te lezen om duidelijkheid te vormen van al de aparte personen en hun kijk, hun gevoelens rondom dat waar ze mee moeten leven. Heel belangrijk is dat je familie, de mensen waar je dagelijks mee leeft, je begrijpt.
    Maar ik wou het in feite over ‘aanvaarden’ hebben, dat schijnt een redelijk algemeen probleem te zijn en is ook logisch! Maar je komt er wel op dat punt dat je echt gaat aanvaarden, dat wat je hebt en je gedragingen daardoor. Niet zomaar één, twee, drie.....het heeft tijd nodig maar, mits je zowel je geest als je hart kan overtuigen van de realiteit, kom je op een plaats dat je accepteert ! Tenminste, dat is mij gelukt. Ik herinner me de jaren van hangende depressie nog heel goed....ik had geen kracht....wel zelfmedelijden van waarom ik?
    Er gebeurt heel wat om te aanvaarden maar eens je dat kan wordt alles plots zoveel gemakkelijker voor jezelf, deugddoend zelfs.
    Ik hoop dat jij en iedereen tot aan dat punt komen. Je hart heeft net zo goed de kracht nodig als je geest en beiden moeten samenwerken.
    Ik lees dat jij heel veel pijn hebt omdat, zeg maar, je hart zich er nog niet bij neerlegt.
    Neerleggen in de zin van rusten....dat moet lukken. Absoluut geen schuldgevoel meer omdat je vol pijn zit.....nutteloos en schadeberokkenend. Geef je hart en geest de vrijheid in het geheel.
    Vrijheid maakt blij! Ik weet het, allemaal gauw gezegd maar toch eens overdenken! Omdat het kan!
    We blijven vechten, samen....maar niet tegen de bierkaai! We strijden samen maar om zo goed mogelijk te leven met onze pijn erbij. En genieten van elk moment wanneer het eens wat beter gaat...herinner je je ene dag in dat jaar nog? Ik herken dat zo.....
    We zijn niet alleen en zoals je zegt : ‘samen sterk!’
    Anti-pijnknuffel xxxx

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dag Ronny, eerst en vooral van harte bedankt voor je mooi bericht. Je haalt een paar krachtige emoties aan. Aanvaarden dat je ziek bent, dat je pijn hebt, iedere dag das een moeilijke. De ene dag lukt het beter dan de andere. Ik haal vooral energie uit de 'betere' momenten. Ook al zijn die niet te talrijk de laatste jaren. Die enkele momenten geven me ontzettend veel hoop. Ik put ook vooral veel kracht uit de kleine mooie dingen en vooral ook uit dankbaarheid. Dankbaarheid is zoiets moois en krachtig, vind ik. Het is hetgeen mij vreugde bezorgt. Ik verlang naar die vrijheid waarover jij spreekt. Ik doe mijn best en iedere dag kom ik er wat dichter bij. Bedankt voor de anti-pijnknuffel ☺️ xxxx

      Verwijderen
    2. Dag Claudine, de betere momenten....die kennen wij beter dan de meeste mensen en ik denk dat wij gelukkig mogen zijn dat in het leven te kunnen zien vanwege hun waarde.
      Velen zien dat als gewoon, normaal,....en er is geen waardering voor die betere momenten, niet zoals wij die kennen. Het is inderdaad zo juist dat wij veel hoop krijgen door die momenten mogen mee te maken en er naar uit te kijken.
      Knap van jou dat je zo blijmoedig over dankbaarheid spreekt, ook ik vind dat een prachtige eigenschap die vreugde geeft.
      Ik moet denken aan deze uitspraak van Ton Soons : ‘’Dankbaarheid is de kortste weg naar een lang leven.’’ En daar geloof ik ten zeerste in!
      Mag ik jou een fijn weekend wensen en moge de kracht met jou zijn!
      Ik zwem in de pijn nu maar ik denk ginder een strandje te zien.........
      Een warme anti- pijnknuffel xxxx

      Verwijderen