woensdag 23 januari 2019

Kindness is like snow ❄️💙


Toen ik deze ochtend nog half in slaap het dakraam opentrok zag ik dit 😇
De sneeuw maakt alles veel stiller buiten, veel vrediger, 
een beetje magisch zelfs
Vind je niet? 

Deze keer geen foto van ’t strand 
maar vanuit ons dakraam kan ik gelukkig ook foto’s nemen 😂

‘Kindness is like snow ❄️
it beautifies everything it covers ’. 

Het verwoordt zo mooi wat ik jullie wil zeggen. 
Ik ben ontzettend dankbaar voor jullie deugddoende steun, 
voor de innige omhelzingen, voor de warme knuffels, 
voor jullie luisterend oor en de innemende gesprekken, 
voor jullie hartverwarmende vriendelijkheid, 
gewoon om er te zijn. 

Van harte bedankt lieve familie en vrienden voor jullie steun ❤️
Net als de sneeuw maken jullie alles beter 😘.

Fijne avond en veel liefs 😘.
xxxx
Dintje

Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.

Van harte bedankt voor je warme steun 💓.

woensdag 16 januari 2019

My name is Luka


'Aanvaard het, vecht er niet tegen.' zegt Ralph terwijl hij zijn handen zachtjes op mijn schouders legt en me bezorgd aankijkt. 'Maar hoe kan ik dat nu ooit aanvaarden? Je weet niet wat het is om te vechten, te vechten en nog eens te vechten. Dag in, dag uit. Tegen iets dat ik nooit kan winnen.' zeg ik hem in één trek terwijl ik besef dat mijn uitlating tegen Ralph niet terecht is. 

Ook al voelt Ralph mijn pijn en mijn ziek zijn niet, hij beleeft het iedere dag. 
Hij maar ook Lenny en Lisa zien mijn pijn, herkennen het wanneer het minder met me gaat, ze horen het als ik stiller word, als ik meer en meer in een eigen wereldje verzink. 

Maar het kwam er allemaal uit want ik voelde me zoooooo...
Teleurgesteld, zo kwaad, zo verdrietig, zo machteloos, zo alles in één. 

Just don't ask me what it was

'We zullen wat 'zoem' oefeningen doen.' zei mijn logopedist vorige week. 
Hij leest de zinnen dan voor en ik zeg hem dan na of ik lees de zinnen uit het boekje dat netjes voor mij ligt. Toen voelde ik me al serieus afdwalen. 
Ik kon mijn aandacht er niet bij houden. Alsof het licht in mijn hoofd almaar gedempt werd. Ik had zoveel moeite om de zinnen te herhalen en soms begreep ik helemaal niet wat ik aan het lezen was. 

Als ik zulke momenten ervaar dan voel ik me heel klein, onzeker en wat in het nauw gedreven. Want ik wil helemaal niet voor schut staan, ik wil mijn oefeningen juist afwerken, ik wil het goed doen. Maar als mijn hersenen zich langzaam afsluiten dan heeft het geen enkele zin om er tegen te vechten. 

Maybe it's because I'm crazy
I try not to talk too loud

'Moest ik me inschrijven aan de receptie?' vroeg ik haar wat verward toen ik vorige week op consultatie was in het ziekenhuis. Ik weet niet waarom, want ik ben het nochtans heel gewoon om op consultatie of om op onderzoek te gaan in het ziekenhuis, maar ik had me deze keer niet ingeschreven aan de lokketjes beneden. Toen er een dame naast me kwam zitten in de wachtzaal met haar etiketjes in haar hand dan dacht ik nog: 'Ach Dintje toch, waarom ben je dat vergeten...' 

Het vormde op zich geen enkel probleem, ik voelde ontzettend veel begrip zonder dat ik al te veel woorden moest gebruiken. Maar tijdens een consultatie moet je wel kunnen zeggen wat het probleem is. Als de mist echter in mijn hoofd zich opstapelt dan heb ik moeite om te denken, om mijn woorden te vinden of om ze zelfs correct uit te spreken. Ik moet mijn woorden ergens in mijn hoofd proberen te vangen om ze dan aan elkaar te rijgen in een begrijpbare zin. 
In plaats van het haar gewoon te zeggen dat ik me echt niet goed voelde deed ik net het omgekeerde. Ik zette mijn happy face op en deed uiterst mijn best zodat ze niet kon zien of horen noch voelen dat het niet goed met me ging.

I guess I'd like to be alone
With everything broken, everything thrown

Het is iets dat ik vaak doe. Ik weet het, ik besef dat.
Graag hou ik mijn stille gevecht onzichtbaar. 
De meeste van mijn dichte vrienden weten dit ondertussen. 
Maar als ik bij jullie ben dan wil ik ook es even 'ontsnappen'.

Just don't ask me how I am 
Or ask it anyway
I try not to act too proud

'Ik heb het terug zitten, het is een opstoot' zeg ik stilletjes en met een gelaten toon aan Ralph. 'Als het niet betert zal ik terug moeten opstarten met een kuur aan hogere dosissen cortisone.' Ik haat het, echt waar. Mijn toon is nu wat hard. Maar het is wat het is. Het is opnieuw vechten, herstellen en dan alles terug opbouwen.

You just don't argue anymore

De volgende ochtend zit ik wat in gedachten verzonken door de opgeschuimde melk van mijn koffie te roeren. Ik weet wat me te doen staat want ik voel me belabberd, kan nauwelijks nog denken, ademen of praten. Ook trappen doen gaat moeilijk, heb nul energie en barstende hoofdpijn.

Terwijl ik mijn medicamenten wat aan het triëren ben voel ik zoveel boosheid opkomen. Je kent ongetwijfeld wel dat vervelend gevoel als de bijsluiter niet meer mooi opgeplooid in dat doosje medicatie past...
Wel op dàt moment. Toen had ik het echt gehad. 
Alle doosjes mochten er aan geloven. Eén voor één lanceerde ik ze met een ongelofelijke kracht te pletter tegen de muur voor mij. Die opgestapelde verdrukking, machteloosheid en boosheid kwam er in één keer uit. 

If you hear some kind of trouble,
some kind of fight

Terwijl ik als een soort jager op pad was, zoekende naar nog dingen om tegen die muur te gooien, pinkte ik een traan weg. Een intense gevoel van opgekropt verdriet borrelde op in mij. 'Je bent sterk Dintje, je bent positief Dintje, je kan dit aan Dintje.' fluisterde ik constant tegen mezelf. Ik wilde me zo bijeen houden, deed er alles aan om niet uit elkaar te vallen. Maar soms heeft 'vechten tegen' geen enkele zin, integendeel zelfs. Ik barstte uit in tranen en riep door heel het huis: 'Ik wil genezen, ik wil genezen, ik wil...'.

They only hit until you cry
After that you don't ask why

'Aanvaard het, vecht er niet tegen' zegt Ralph terwijl hij zijn handen zachtjes op mijn schouders legt. Maar hoe kan ik dat ooit aanvaarden? Ook al weet ik rationeel, met mijn verstand, dat ik niet kan genezen. Ik weet dat allemaal wel...
Maar hoe kan ik dat ooit aanvaarden? 

Ook ik wil eens uitgerust wakker worden, zonder die bonkende hoofdpijn, zonder mijn gebroken lichaam, zonder mijn stramme spieren te voelen. Eens eventjes pijnvrij kunnen zijn, verlost zijn van de mist in mijn hoofd. 
Es kunnen doen wat ik wil zonder altijd te moeten rekening houden met mogelijke problemen of nevenwerkingen of bijwerkingen of whatever, zonder telkens alle pro's en contra's te moeten afwegen en het dan toch niet te doen.
Ik wil eens vrij zijn, kunnen losbreken, zonder afgestraft te moeten worden als ik es eventjes buiten het gareel loop. Wil gaan dansen, lopen, praten met mensen. 
Ik wil plannen kunnen maken, es afspreken met mijn vriendin in de bibliotheek in plaats van in het ziekenhuis. 
Ik wil die duizenden woorden eindelijk uit mijn lijf kunnen schrijven! 
Ik wil erbij zijn als mijn vrienden op stap gaan, als er straks tijdens de Nieuwjaarsreceptie ook 'mijn' 25 jaar dienst gevierd wordt, ik wil ook bij mijn collega's zijn. 

My name is Claudine
I worked on the third floor
Yes I think you know me like before

'Aanvaard het, vecht er niet tegen'. 
Ik ben dan toch gestart met de hogere dosis cortisone. 
Na een consultatie en het advies van mijn arts. 
Het was nodig om ze op te drijven. Ik besef dat wel. 
Als ik langer wacht maak ik het alleen nog erger. 

Maar er leeft zo'n ontembare vechter in mij. 
Een vechter die me helpt, die me erdoor trekt, 
die me de zonnestralen en regenbogen laat zien, die me hoop geeft, 
die me de drive geeft, die me inspireert, 
die me duwt en stuwt...
Maar diezelfde vechter zal er zich nooit bij neerleggen, 
zal het nooit kunnen 'aanvaarden' 
maar ze zal haar uiterste best doen 
om er opnieuw te leren mee leven.

Yes I think I'm okay
If you ask that's what I'll say

Met de pakkende lyrics van het mooie 'my name is Luka' van Suzanne Vega



Sorry voor de eventuele typ-, schrijf- of spellingsfouten.
Twas niet makkelijk...


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.

Van harte bedankt voor je warme steun 💓.


dinsdag 8 januari 2019

Waarom maken we er niet het warmste jaar van ✨?

Foto van Pfizer

'Waarom maken we er niet het warmste jaar van ✨? In plaats van enkel de warmste week 🔥? zei mijn vriendin op Oudejaarsavond.

Super toch? 

Iets doen voor het goeie doel, je inzetten met je volle hart en ziel, 
voor iets of voor iemand waarin je gelooft. 
Waarmee je een project, een droom 
of een actie een extra duwtje in de rug geeft 🙌
Wel dat dus ☺️

Dat is, naast mezelf terug wat opbouwen, opnieuw wat meer 'durven' 
en terug meer connectie met de buitenwereld maken, 
ook een groot voornemen voor 2019 🚀

Want geef toe…
Wat maakt een mens gelukkig? 
Iemand anders gelukkig maken ❤️
Ja toch ☺️

Dankbaar voor het toffe interview met Gillian en het mooie artikel in de Zeewacht. Alsook een hele dikke merci aan Karin van Moms Runs The City voor het duwtje in mijn rug 😘

https://www.facebook.com/wolfandthecity.blogspot.be/

Fijne avond iedereen 😘
xxxx

Dintje