vrijdag 8 mei 2020

For it is in giving that we receive πŸ’

Ach c’est toi Jacqueline’, zei ze met een vertederende stem terwijl ze met haar ogen mijn gelaat aftastte 😘.

Toen ik vorige week in het ziekenhuis opgenomen werd 
dan deelde ik de kamer met een iets oudere dame πŸ‘΅πŸ». 

Ik geef toe, in het begin wilde ik absoluut geen contact met iemand. 
Enerzijds omdat ik nog steeds wat verschrikt was voor het Corona virus 🦠 en anderzijds moest ik iets later een onderzoek laten uitvoeren 🩺.  
Dus mijn gedachten waren vooral op mezelf gericht πŸ™‡‍♀️. 

Maar telkens als ik naar het toilet ging dan kon ik het niet laten 
om even mijn ogen te laten afdwalen achter het gordijn dat ons scheidde. 

Vanuit mijn bed kon ik haar enkel horen.
Het ene moment was ze helder, 
op een ander moment had ze hele gesprekken in het Frans. 

Al gauw wist ik dat deze dame verward was, het moeilijk had, 
zich heel eenzaam en afgesloten voelde. 

Ik heb haar horen bidden πŸ™ en wanhopig steun zoeken in haar geloof . 
Ik voelde haar radeloosheid, het ging heel diep, door merg en been πŸ’”. 
Het ontroerende me intens en ik voelde me zo machteloos.

Je kan altijd wel iets geven’, las ik in mijn boek. 
Een glimlach, een bloem 🌷, een lief woord...

Toen veranderde mijn aandacht naar haar 
in plaats van op mezelf gericht te zijn.

Ach c’est toi Jacqueline’, zei ze met een vertederende stem en een blik vol nostalgie ✨ en terwijl fleurde haar gezichtje volledig op ✨.  
Alsof ze een engel had gezien πŸ‘Ό. 

Toen wist ik dat ‘Jacqueline’ iemand moest zijn die ze intens graag zag, 
iemand dat ze heel warm in haar hartje koesterde πŸ’–. 

Ik gaf haar mijn glimlach 😘 en het deed haar deugd. 
Het 'gordijn' tussen ons verdween. 

Geleidelijk aan hadden we een gesprek in ’t Nederlands 
en dan ineens in ’t Frans. 
In alle helderheid πŸ”† naar volledige verwardheid 🀷‍♀️. 
Van realiteit tot een denkbeeldige wereld.
Ik leefde mee in ‘haar wereld’ en het stelde haar gerust.

Toen ik na mijn onderzoek terug op de kamer was 
noemde ze me plots Germaine in plaats van Jacqueline. 
Ik was de bovenbuur van het 2de verdiep waar ze woonde. 

Opnieuw ging ik mee in haar verhaal. 
Ze vertelde me over haar ouders, over de oorlog, 
over haar zus, over de woonplaats van Adamo enz... 

Gefascineerd bleef ik naar haar luisteren.
Een nostalgische glimlach op haar gelaat 
verwarmde mijn ganse hart πŸ₯°. 

Zorgen voor iemand 🀲 heeft een positief bijkomend effect 
dat je je eigen ‘miserie’ opzij zet of relativeert’, 
kreeg ik in een berichtje van Joeri, de neef van Ralph.
Zo mooi verwoord, toch ☺️?

Het was een intense dag, gevuld met onzekerheid, extreme hoofdpijn, misselijkheid en toch een beetje stress voor het onderzoek. 
Maar toen ik naar huis mocht had ik het moeilijk 
om afscheid te nemen van mijn lieve buurvrouw.

Tegelijkertijd voelde ik me zo opgeladen ☀️, 
intens dankbaar voor onze ontmoeting 
en was mijn hart gevuld met zoveel vreugde.

Een paar dagen later heb ik voor haar, via de receptie van het ziekenhuis, 
een kaartje bezorgd πŸ’Œ. Van Jacqueline, Germaine of Claudine.

Ze zal het wellicht nooit weten van wie het komt 
maar het maakt echt niet uit.

‘Je krijgt zoveel terug als je geeft’, 
Ik bedoel geen materiΓ«le dingen met ‘geven’.

Dankbaarheid, vriendelijk zijn, een glimlach, 
een deugddoende babbel, aandacht geven, 
mildheid en gewoon lief zijn.

‘For it is in giving 
that we receive’

Niet iedereen zal deze begrijpen…
Is niet erg πŸ™ƒ.

Probeer het en ervaar hoe het voelt πŸ’.

Fijn weekend iedereen en veel liefs 😘.

Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.

Van harte bedankt voor je warme steun πŸ’“.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten