zondag 3 mei 2020

Once you choose hope, anything is possible 🍀


‘Je zal maandag eerst onder de CT-scan moeten’, 
hoorde ik haar in stukjes zeggen via een slechte telefoon verbinding 📞. 

Had ik dit nu correct begrepen? 
Maandag eerst een CT-scan van mijn longen 
en dan woensdag een opname in 't ziekenhuis voor de onderzoeken? 

Ik moet bekennen dat, na het uitbreken van het COVID-19 virus 🦠, 
zoveel weken geleden, ik overweldigd werd door angst 😱. 
Zoals velen, denk ik.

Met één golfslag 🌊 werd ik mee de diepte in gesleurd waar alles duister en onzeker was. Mijn gedachten waren niet helder meer. Ik kon zelfs bepaalde dingen niet meer echt realistisch inzien. 

Ik leefde met de overtuiging dat ‘dit’ voor mij het einde zou betekenen en automatisch schakelde ik over in een soort overlevingsmodus. 

In paniek was ik niet...Ik bleef zelfs ontzettend kalm. 
Maar in stilte was ik aan het verdrinken in de onzekerheid, in de angst, 
de machteloosheid en een gevoel van oneerlijkheid.

Het klinkt misschien heel hard als je dit nu zo leest. 
Maar met een ziek lichaam en een systeem dat niet kan vechten.
Wel de som was rap gemaakt.

Ik had mijn toiletzak al klaar gemaakt 
en onderbroeken op een stapeltje ernaast gezet. 
In mijn hoofd had ik voor Lisa, Lenny en Ralph al brieven geschreven ✍️. 
Voor later, dat ze moedig moesten voort doen met hun leven, dat ik wilde dat ze gelukkig waren, dat ze…Ja zoveel eigenlijk dat mijn brief al gauw een dik boek werd.

Die angst was echter heel reëel.
In mijn hoofd dan toch.

Toch nam ik al mijn moed en zinnig verstand bij elkaar en herpakte ik mij. 
Door stilte in mezelf te creëren keerde de rust in mij terug. Ik voelde een soort vertrouwen opborrelen dat alles wel goed zou komen en een vurige hoop werd in mij aangewakkerd.  

‘Je zal eerst onder de CT-scan moeten vooraleer je opgenomen kan worden’, hoorde ik haar in stukjes zeggen.

Die angst van toen 😱, van in het begin van de crisis, 
wel die keerde jammergenoeg instant terug. 

Slapen gebeurde opnieuw in flarden, bezweet kwam ik wakker aan de andere kant van ons bed. Overdag kon ik me niet concentreren, ik was in gedachten verzonken en heel stil. In mijn hoofd kwam het allemaal terug, de onzekerheid, 'de-wat-als’ scenario’s enz…

En opnieuw kon ik die woelige onrust 🌊in mijn hoofd bedaren
en de rust in mijn hart ❤️ terug laten vloeien.

Ondertussen is alles achter de rug en is alles goed verlopen.

Die maandag van de CT scan rolde er een traan 💧over mijn wang
toen ik het slot van mijn fiets niet onmiddellijk dicht kreeg. 
Ik voelde zoveel emoties tegelijkertijd. 
Angst, boosheid, onzekerheid, verdriet...

Ik haalde toen eens diep adem en kreeg een warme glimlach van een ambulancier. Daarna stapte ik moedig het ziekenhuis binnen met het vertrouwen dat alles wel goed zou komen ☺️.

Als je je focus enkel legt op je angst
dan geef die angst alle kracht.

Ik liet ‘het’ los…
De controle, de angst, de onzekerheid, de onmacht.

Het voelde aan als een vrije val 🪂
en toch werd ik zacht opgevangen in een zee vol hoop 🍀.

'Once you choose hope anything is possible'

That's the spirit!

Fijne zondag iedereen en veel liefs 😘.
xxxx
Dintje


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.



Van harte bedankt voor je warme steun 💓.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten