donderdag 11 juni 2020

Life's what you make it πŸŒΈπŸ’—


Doe een keer zotπŸ€ͺ’ zegt Lisa al lachend terwijl ze een lege doos van Zalando 
met iets te véél enthousiasme over mijn hoofd duwt.
De hond kijkt me aan met een blik van wat doet die nu weer?

Ik deel het niet graag maar het is wat het is 🀷‍♀️.

De voorbije 6 maanden zijn al bijzonder zwaar geweest.
Iedere dag is het vechten. Alsof ik dagelijks een soort van duel moet trotseren, telkens met een andere tegenstander 🀺.

De Corona-lockdown legt jammergenoeg geen vergrendeling op mijn ziekte ⛓. 
Integendeel, het voelt aan alsof het vinnig zijn baan 
door mijn verzwakt lichaam verderzet. 

Moest ik me nu eens beter voelen, minder grieperig zijn 
en meer energie hebben πŸ’‍♀️’, zeg ik al dagdromend aan Ralph. 
Dan zou ik…

Ik overdoe me nochtans niet. Wat zou het kunnen zijn? Waarom voel ik me zo? 
Ben ik één van mijn pillen vergeten misschien? Wanneer houdt die intense hoofdpijn op? Waarom ben ik zo verstrooid, met mijn gedachten in de wolken, soms zo afwezig? 

Is er een grote opstoot op komst? Ik mag echter geen opstoot krijgen, zeg ik verschrikt aan Ralph, want mijn cortisone kan ik niet opdrijven door Corona. Waarom klopt mijn hart bijna uit mijn lijf? Waarom ben ik zo duizelig en voel ik me zo flauw? 

Hoe zit het met dat letsel in mijn hersenen? Is het aan het toenemen? 
Soms voelt het aan alsof ik op een tijdbom zit πŸ’£.

Het is een vragenronde zonder einde en vooral zonder antwoorden❓🚫⛔️.
Gelukkig word ik nauw opgevolgd door mijn dokters πŸ₯‡.

Ik ben zo moe, ik ben HET zoooo moe’, 
herhaal ik tegen mezelf terwijl ik wat met mijn handen in mijn haren zit πŸ™‡‍♀️. 
Ralph laat me even ventileren. 

Wat denk jij schat? Waarom voel ik me zo slecht?’ vraag ik hem terwijl ik antwoorden zoek in zijn gelaat. Na wat stilte zegt Ralph voorzichtig: ‘Omdat je ziek bent, je bent ziek, je hebt een ziekte die je zo laat voelen 😷. 
Je doet niets verkeerd, je Lupus doet nog steeds zijn eigen willetje. Dat is heel slopend voor jou dus rusten, rusten en nog eens rusten 😴 is de boodschap.’

Ik ben echter allergisch aan rusten, kan het niet helpen, het zit in mijn karakter. 
In mijn hoofd ben ik dartel en vrij πŸ•Š. Als ik moe ben of me zo slecht voel dan kan ik daar niet goed tegen, dan vecht ik ertegen. Dan doe ik van alles om mijn gedachten te verzetten en dan krijg ik natuurlijk de klop van de πŸ”¨. 

Toch zet ik iedere nieuwe dag in vol met dapperheid en met verse moed✌️, 
al is het vaak op automatische piloot. Niet te veel denken Dintje, gewoon doen en hopen op ’t beste.

Opstaan, eten, lezen, mezelf opmaken, rusten, een beetje opruimen, rusten, wandelen met de hond, rusten, eten, rusten, iets thuis doen, rusten, lezen, wandelen met hond, douchen, rusten, eten, tv kijken, tijdig gaan slapen en dan terug opstaan. Routine noemen ze dat dan, denk ik πŸ˜‚.

Soms is het beter om er niet tegen te vechten en gewoon te ondergaan. 
Dat is waar, ik weet dat…
Ik heb het al zoveel keer aan een ander gezegd. 
Toch blijft het verdomd moeilijk om het op mezelf toe te passen. 

En toch lieve mensen…
Life’s what you make it πŸŒΈπŸ’—.

Weet je ondanks dat ‘alles’ beleef ik ook veel vreugdemomenten ✨, 
kan ik een hartverwarmend geluksgevoel ervaren,
heerst er ook een deugddoende sereniteit in mijn hart en mijn ziel 
die me moed πŸ€ en wilskracht geeft πŸš€.

Hier thuis lachen we soms tot onze buik er pijn van doet, 
placeren Lisa en ik een dansje in de keuken, 
genieten we samen van rustige wandelingen in de natuur 🌿
terwijl de stilte ons helend voedt.

Iedere dag moet ik wel ergens om lachen. 
Al is het vaak om mijn eigen geklungel en onhandigheid. 
Het is belangrijk om mezelf niet altijd te serieus te nemen, 
om me wat lichter op te nemen want het is zwaar genoeg. 

Iedere dag ervaar ik die intense dankbaarheid voor alle momenten 
die ik met Lenny en Lisa extra kreeg, het is onvervangbare tijd. 
Ik ben zo dankbaar voor die tijd van fysieke afstand tussen Ralph en ik 
die ons zo dichter en hechter bij elkaar heeft gebracht. 

Weet je er is altijd wel iets positiefs te vinden middenin moeilijke situaties.
Het klinkt clichΓ© en toch…

Doe een keer zot πŸ€ͺ’ zegt Lisa al lachend terwijl ze een doos van Zalando 
met iets te véél enthousiasme over mijn hoofd duwt.

Ewel ja, eens zotjes doen doet deugd, geloof me 😍.


Baby, life's what you make it
Can't escape it
Celebrate it
Anticipate it
Life's what you make it

- Talk Talk -


Fijn weekend en geniet van 'alles' en vooral van elkaar.

Veel liefs van een zotte doos 😘.
xxxx
Dintje


Wil je verdere berichten van Wolf and the City lezen ? Schrijf je dan in voor mijn nieuwsbrief of like mijn Facebook pagina.



Delen mag πŸ₯° van harte bedankt voor je warme steun πŸ’“.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten