zaterdag 19 juni 2021

You've got the LOVE πŸ’—


Dat is mijn papa die daar ligt”, fluister ik met een gebroken stem. 


Mijn keel voelt nog rauw aan door de intubatie van daarnet en ik besef dat ik nauwelijks verstaanbaar ben. Toch probeer ik het nog eens want ik wil het weten. Nadat ik meermaals met mijn keel schraap, pers ik opnieuw enkele woorden uit mijn longen:  “Is alles ok met mijn papa? Is zijn operatie ook goed verlopen πŸ€?”.


Sometimes it seems the going is just too rough


Vorige week werd ik in het ziekenhuis πŸ₯ opgenomen voor een hysterectomie. Deze stond al een eindje gepland. In ons hoofd althans want we moesten eerst het één en het ander afwachten.  Eerst vaccinatie, dan de Corona cijfers naar beneden πŸ“‰ en dan ✂️.  Mijn papa werd per toeval ook op dezelfde dag opgenomen voor een operatie. Voor een andere ingreep dan de mijne natuurlijk πŸ™ˆ.


Toen ik wat verward wakker werd op de recovery was dit mijn eerste gedachte: “Papa, waar is papa, hoe gaat het met papa?”. 


Hoe je onderbewustzijn vaak sterker is dan je bewustzijn 🧘‍♀️. Want echt wakker en alert was ik niet, ik had net een operatie ondergaan en zat nog volledig in die verdovingsroes 🀯. Toch was papa mijn eerste gedachte toen ik wakker werd.


Sometimes I feel like throwing my hands up in the air


Ik tilde mijn hoofd van mijn kussen zodat ik de volledige ruimte met mijn ogen kon scannen om hem dan in de verte uiteindelijk te vinden 😌. Met een verlossend gevoel vol opluchting zwaaide ik naar hem. Ook hij tilde zijn romp wat meer op om me goed te kunnen zien. Al herkende hij me niet meteen want hij had zijn bril niet op.


Kijk die mevrouw is aan het zwaaien naar die meneer daar πŸ‘‹”, zegt een verpleger vol verwondering aan zijn collega’s terwijl hij me met fonkelende ogen aankijkt en met een grote glimlach aanstaart. Hij glundert zelfs als ik hem vertel dat ik naar mijn papa aan het zwaaien ben πŸ™‹‍♀️. 


Het voelde aan als een vreugdemomentje voor mij, voor papa, als voor het ganse team in de recovery. Hoe kleine dingen ✨ soms een draai kunnen geven aan een sfeer en een gemoed.  


In een mum van tijd hadden ze het bed van mijn papa naast mij geplaatst πŸ›ŒπŸ›Œ.  Pas dan werd het ook voor mijn papa duidelijk dat het ik was. Zijn ganse gezicht klaarde op en hij reikte zijn hand uit πŸ‘. Daar lagen we dan samen op de recovery, hand in hand, bed naast bed, elk aan het bekomen van onze ingreep. 


I know I can count on you


Ik heb het ervaren als een heel intens mooi moment πŸ₯°. 

Niet alleen was ik blij om mijn papa te zien maar ik beleefde dat gevoel van verbondenheid, ontlading en geruststelling. Het creΓ«erde zoveel rust in mij. 


Die nacht in het ziekenhuis lag ik zo goed als gekluisterd in mijn bed. Met een zuurstofdraad in mijn neus, met een mondmasker op 😷, met een pijnpomp met een fluo groen lichtje 🟒 die me heel de nacht in disco modus plaatste πŸ•Ί#morfine en met een sonde op een ongemakkelijke plaats waardoor ik nauwelijks kon bewegen. 


Geleidelijk aan daalde ik af en had ik mijn dieptepunt bereikt πŸ˜”. 

Ik voelde ik me zo alleen, zo afhankelijk, zo triest. 

Het bewustzijn trof me diep in mijn hart, 

hoe erg dat ik mijn familie en vrienden miste en hoe ik ze zo nodig had.


Now and then I feel like life is just too rough


Weet je, iedereen heeft wel iemand nodig 😘.   


Toen ik daar hand in hand met mijn papa op de recovery lag dan gebeurde er iets magisch ✨. Alsof er een kracht, een energie, een het-komt-wel-goed-gevoel via onze handen aan elkaar doorgegeven werd. 


Handen hebben iets helend 🀲, vind ik. 

Je kan er iemand mee aanmoedigen, troosten, geruststellen, pijn verzachten, liefde uiten, genegenheid doorgeven en zoveel meer. Handen kunnen verbinden. 


En misschien denk je nu wel, ja maar we mogen elkaar niet aanraken door Corona. Dat is waar ✅. 


Als je echter tussen de lijntjes door kan lezen 

dan begrijp je dat je zoveel andere dingen kan doen.


Attentie geven πŸ‘‚, compassie verlenen πŸ’•, meeleven in iemands verhaal, gedachten geruststellen ⛈, luisteren naar iemands smart, betrokkenheid laten voelen, laten voelen dat iemand meetelt en erbij hoort en zoveel meer.


Ook zonder enige tastbaarheid kan je verbindend omarmen πŸ’—, weet je.


Om de zoveel uur werden mijn koorts, bloeddruk, wondjes en infusen gecontroleerd πŸ‘©‍⚕️.  Doordat mijn deur dan telkens op een kier stond kon ik de stemmen van zoveel andere patiΓ«nten horen. Ook dat was voor mij een innige vorm van connectie. Al voelde deze wel heel pijnlijk aan.


Sometimes I feel like saying,

'Lord, I think I just care too much'


Wat bij mij vooral blijft nazinderen πŸ’” zijn die stemmen zonder gezicht, die afgesloten van de wereld leven, die vaak heel alleen en voor een lange periode wachten op beterschap, op verlossing, op hereniging.


Weet je, iedereen heeft wel iemand nodig 😘.   


Ik ben bijzonder dankbaar voor alle steun, 

betrokkenheid en liefde die ik rond mij ervaar. 


You've got the love I need to see me through


Toch blijft die onrustige gedachte in mijn hart. 

Wat met…


Wat met die zovelen die tonen dat ze sterk zijn omdat het moet terwijl ze eigenlijk op breken staan, die stil verdriet verteren zonder een arm om zich heen, die in alle onopvallendheid zich helemaal niet goed voelen in hun vel, die ondanks de rijk gevulde vriendschappen zich heel eenzaam voelen.


Wees dus mild voor elkaar. 


Spreek vanuit een integer warm hart πŸ’—. 

Ondersteun met je ganse zijn 🀲. 

Geef die magische kracht ✨ door aan elkaar, 

verbind en ondervind.


You've got the LOVE πŸ’—


Fijn weekend en veel liefs 😘.

xxxx

Dintje


Lyrics: You've got the love - Candy Staton & the Source

Ferm nummer 😍.


dinsdag 18 mei 2021

Alles komt goed ☺️


Toen ik deze ochtend met mijn fiets van bij de tandarts kwam 
besliste ik om via de zeedijk terug naar huis te keren. ‘Zo zie ik de zee nog eens’, denk ik steeds 😍. She has that strange effect on me and I like it πŸ’™. De tandarts had opnieuw heel wat werk aan mijn tandjes 🦷, 
ze moest ‘diep’ gaan ⚒️. 
Gelukkig werd ik verdoofd ☺️. Terwijl ik fietste kon ik maar de helft van mijn gezicht echt voelen 
en ik vroeg me af of iedereen dat zou zien dat mijn gezicht wat scheef hing πŸ™ˆ. Eens ik op de zeedijk geraakte haalde ik met een zekere diepte adem in.  
Zalig 🌬. 
Ook met één neusgaatje kan dat deugd doen, geloof me ☺️. De zee 🌊 was opnieuw machtig, 
ze nam me mee in haar verhaal, 
ze liet me voelen, ruiken, horen 
en zorgde voor zoveel verlichting ✨. Alles komt goed ☺️’, staat er op een blok geschreven. Wellicht werd het door een kind getekend 
of door iemand die wat hoop wilde doorgeven. Mooi toch? Ook al werkte mijn gezicht moeilijk mee en bleef mijn ene oog wat vervelend knipperen, die boodschap zorgde voor een kleine scheve glimlach op mijn gelaat.
‘Alles komt goed’
Kort en krachtig en zo is het ook. This too shall pass. Nog een duwtje πŸ€. Met een hart gevuld met verse hoop zette ik mijn rit naar huis verder 🚴‍♀️. Ik kreeg vreemde blikken terug toen ik mijn glimlach met iedereen die ik tegenkwam deelde. Ik denk dat je het echt kon zien dat mijn gezicht scheef hing 🀣. Ach ja, maak allemaal niet uit 😍. Fijne avond en veel liefs 😘 xxxx Dintje

vrijdag 26 maart 2021

Climbing


Wat was de trigger, denk je πŸ€”?” 

vraagt Ralph terwijl hij me bezorgd aankijkt.


Ik had al af en toe eens last van angstaanvallen. Het klinkt voor velen als iets zwaks, iets dat je zelf uitlokt, iets dat overroepen is. En geloof me, ik heb me de afgelopen week meermaals erg gekleineerd, afgestraft, streng geweest op mezelf en het proberen te ‘fixen’ πŸ› .  Want ik ben helemaal geen angsthaas 🐰, ik ben van niet veel bang. Integendeel zelfs. 


Als ik echter een angstaanval heb, die nu op dit moment al een week sluimert en soms hevig opflakkert, dan ervaar ik een bedrukkend gevoel.  Een beklemmende angst om naar buiten gaan, voor de fietsers die rakelings passeren, om vrienden te ontmoeten, om te praten enz…


Dus thuis zit ik dan safe, zou je dan denken?

Binnen mijn vier muren zit ik echter nog met die ‘andere’ angsten. 

Omdat ik me niet goed voel, omdat mijn bloed opnieuw niet ok was, omdat ik moet wachten op mijn vaccin om die operatie te ondergaan, omdat ik niet begrijp waarom mijn lupus terug zo aansterkt🀷‍♀️? 

Dus ook in mijn hoofd voel ik me niet veilig…


Wat was de trigger?” vraagt Ralph.

Ik vertelde hem dat er geen aanleiding was, dat het me gewoon overvallen had. Soms kan je niet altijd een reden vinden. Het is vaak beter om er mee om te gaan dan je gedachten te doen spinnen tot je hoofd er van tolt 🀯. 


Gisteren was mijn ergste dag πŸ™…‍♀️. 

Ik kon met moeite ademen 🌬, was ijl in mijn hoofd, ik moest zo hard trekken op mijn ganse lichaam om toch een beetje ‘asem’ te hebben. De drukkende pijn aan mijn hart, schouders, rug, kaken en hoofd waren heel intens. Ze had me volledig in haar macht.  De angst had mijn gedachten ingesloten en slingerende mijn emoties van her naar der.


Gisteren besefte ik dat er wellicht wel een aanzet was geweest. Iets dat mijn angst had wakker geschud. Naast de stijgende Corona cijfers dan πŸ“ˆ. Dat inzicht voedde mijn angst nog meer en mijn klachten bereikten een hoogtepunt.  


Zoals ik in mijn vorige bericht schreef is Sander, ook een lupuspatiΓ«nt, beetje ouder dan mij, zondag gestorven ten gevolge van complicaties. 

Het had me heel diep getroffen. Ik was ontroerd en verdrietig πŸ’”. 


Het had me echter ook fel geconfronteerd en het raakte ook iets anders in mij 🎯.  Zonder het echt te beseffen had het mijn lichaam in bescherm-aanval-verstijf modus gezet.  Mijn instincten werden geactiveerd en het verlamde mij op alle vlakken.


Weet je, ik ken mensen die exact weten hoe dit aanvoelt. 

Die angst die vaak begint met een klein drempeltje 

en geleidelijk aan een ferme berg wordt.  


Wat heb ik geleerd?  


Dat ik me niet hoef te schamen om mijn angsten. Ook al schaam ik me nu nog erg maar ik zal daar aan werken.  


Dat die berg alleen trachten te beklimmen onbegonnen werk is. Dat het uiteindelijk alles nog veel erger maakt. Want je blijft alleen vechten, je geraakt niet uit die eenzame cirkel wat heel wat verdriet en pijn met zich meebrengt. 


Dat er nog mensen zijn die vechten met angst, die vaak niet begrepen worden en eenzame beklimmers blijven. 


Vandaar mijn bericht…

Ik heb getwijfeld, echt waar.


Maar ik heb een blog om te schrijven over hoe het echt is, waarmee ik vecht. En geloof me ik bespaar jullie nog van veel.

Hetgeen me echt over de streep trok, om het wel te delen, is als dit stukje van mij iemand anders kan helpen dan ❤️.


Vandaag nam ik mijn moed bijeen en vertrouwde ik een deel van mijn angsten toe aan een paar dichte mensen. Ik zocht hulp om mijn angst opnieuw te temperen. Hiermee heb ik al een stuk van mijn berg  πŸ” overwonnen, denk ik ✌️.


Dus als je er ook mee zit, 

als je het ook zo sterk aanvoelt, 

als het je ook beklemd, beperkt en heel alleen doet voelen, 

praat er over met iemand.


Praten helpt echt. 

Weet als je iets deelt dat je lichter door het leven gaat,

want je draagt niet meer alleen. 


‘We rise by lifting others’

Help elkaar πŸ”.

That’s the spirit!


Veel liefs en een heel fijn weekend 😘.

xxxx

Claudine


vrijdag 26 februari 2021

Share Happiness


Je denkt misschien: ’Weeral een foto van Jack’,
onze zotte doch lieve Golden Retriever πŸ’›.


Onze hond die als we op wandeling zijn aan iedereen eens een goeiedag wil zeggen, 
die op haar rug rolt en geniet van alle aaitjes op haar buik, 
die een staartje heeft dat nooit stopt met kwispelen. 


Ik zie mensen letterlijk opklaren ☀️ als ze Jack zien, 
die vragen of ze eens even mogen wrijven op haar hoofdje 
en die dan hun weg verder zetten met een hart gevuld vol liefde en vreugde πŸ’›. 

Iedereen die we tegenkomen kent Jack,
niemand kent onze naam πŸ˜‚.

Het zijn moeilijke, ambetante en rare tijden met deze pandemie.
Ook voor mij begint het door te wegen.
Wat normaal is, denk ik. 

Toch zijn er vooruitzichten πŸ€ en op deze hoop leg ik mijn focus.
Telkens als ik naar die foto van Jack kijk 
dan brengt het een warme glimlach op mijn gelaat 😍. 
Dan maakt het me happy, dan vergeet ik eens ‘alles’, 
dan vult het mijn hart met zoveel vreugde.

Vandaar dat ik deze graag met jullie deel. 

Als het even tegenzit, als alles even teveel wordt, 
als het glimlachen vervaagd en tranen vloeien, als je je heel alleen voelt, 
als je het vooruitzicht, die er is, het komt, geloof me, even uit het oog verliest, 
als de zon schijnt maar als het vanbinnen blijft stormen.
Hou vol!

Ik hoop van harte dat Jack
ook bij jou de zon op je hart laat schijnen πŸ’›,
dat het ook bij jou een glimlach op jouw gelaat tovert.

The best way to multiply your happiness
is to share it with others’

That’s the spirit!

Veel liefs en fijn weekend iedereen 😘

Dintje

Dankjewel Lisa voor deze liefdevolle foto πŸ’›

donderdag 11 februari 2021

Reach out πŸ’—


‘Ben ik dan de enige die dΓ‘t zo intens voelt πŸ’”?,’ vraag ik hem met een gebroken stem. 


Ondertussen ken ik het al, herken ik het ook en ervaar ik die diepe smart.

Na iedere up komt de alles verpletterende down 🎒.

Het blijft echter hard om het te aanvaarden, om het te verwerken, 

om het te ondergaan eigenlijk. 


Vorige week, tijdens de lesvrije week, waren we met ons gezin samen. 

We hebben intens genoten van elkaar, gelachen, gepraat, geknuffeld. 

Zoveel gedeeld, verenigd, herenigd πŸ’.  


Ook al kreeg ik in die week jammergenoeg een zware opstoot, 

we maakten er het beste van. As usual. 

Ook zij zijn het helaas al gewoon.


Maandag was het opnieuw stil in huis. 

De studenten terug naar Gent, Ralph naar zijn werk…

De euforie van de hogere dosis cortisone en alle opgeladen energie van de voorbije dagen vloeiden terug uit mij. 


Ik heb soms van die dagen dat ik geen weg weet met mezelf. 

Dat ik van alles voel in mijn hoofd, in mijn hart en in mijn lichaam. 

Dingen die ik helemaal niet wil voelen.

Ik wil er van af geraken, ik wil die confrontatie niet.

Ertegen vechten biedt echter geen soelaas, in tegendeel zelfs. 

Ook dit weet ik ondertussen al heel goed. 


Maar deze keer kon ik geen weg met die pijn. 

Het verscheurde alles in mij. 

Het moest er uit.


Na wat getwijfel stuurde ik hem een berichtje met enkele korte zinnetjes. 

Tussen de lijnen door voelde hij mijn pijn 

en toen hij me opbelde maakte het horen van zijn stem iets in mij los. 

De emoties die vastzaten in mijn hoofd daalden af naar mijn hart 

en vormden een grote krop in mijn keel. 

Het viel me moeilijk om het hem te zeggen, ik wou hem niet belasten. 

Het vroeg me zoveel moed om het zo open en zo broos met hem te delen. 


‘Ben ik dan de enige die dΓ‘t zo intens voelt πŸ’”?,’ vraag ik hem met een gebroken stem. 


Waarop hij me zei dat ik me nu niet moest bekommeren over hoe anderen zich voelen 

en vulde aan met de prangende vraag: ‘Hoe gaat het met jou?’. 

De krop kwam los en verdeelde zich in de woorden 

zo alleen, zo leeg, zo opgebrand en zo verdrietig πŸ˜”. 


Ik ben al heel wat eenzaamheid gewoon, zeg ik hem. 

Maar deze keer voelt het nog anders aan. 

Het is nog meer alleen, nog pijnlijker, nog stiller, vaak zo ijzig koud. 


Al meer dan tien jaar leef ik in een soort van quarantaine. 

Door mijn ziekte en door de medicatie die ik neem 

kan ik niet anders dan voorzichtig te zijn 😷. 

Altijd opletten dat ik niets ‘vang’, ruimtes met veel volk vermijden, afstand houden van…


Niet alleen met mijn lichaam moest ik afstand nemen van…

Ook met het tempo van deze wereld die soms, voor mij dan, 

wat te vlug draait en vaak oppervlakkig doordraait. 

Het is met alle macht me vastklampen aan..., 

dan toch loslaten of los gelaten worden.  


Ik ben het dus al gewoon. 

Kan je dat gewoon worden? 

Kan je dat gewoon noemen? 


Toch beleef ik deze isolatietijd nog dieper, nog intenser, nog eenzamer.

Ik weet niet waarom…


‘Ben ik dan de enige die dΓ‘t zo intens voelt πŸ’”?,’ vraag ik hem met een gebroken stem. 


Ik schreef deze tekst toen mijn pijn, in alle mogelijke vormen, 

me het hardste trof en het meeste kwelde. 

Toen alles nog vast zat in mij, 

toen alles dat ‘het’ aanraakte met een immense pijn achter liet. 

Mijn gedachten, mijn wezen, mijn hart, mijn hele zijn. 


Die dagen, die momenten, duren bij mij gelukkig niet zo lang. 

Meestal ebt het na een dag of twee weg.  

Als alles geventileerd, gedeeld, geschreven, uit geleerd en geplaatst is. 


Ik heb getwijfeld of ik mijn tekst nog zou delen. 

Want het is terug voorbij, ik werd gehoord, gezien en gevoeld.


Maar wat als ik niet de enige ben die het zo intens voelt?


Toen hij me zei dat hij het begreep, 

dat hij ook zulke momenten had ervaren 

dan voelde ik me niet meer zo alleen. 


Vaak is dit al voldoende, 

meestal komt het neer op het meest essentiΓ«le. 

Iemand die luistert, die troost, die steunt. 


Vandaar dat ik het wel met jullie deel ✍️.


Als ik dan niet de enige ben,

en als jij het ook zo intens voelt,

weet dat je niet alleen bent πŸ’•.


Want ik voel je, 

ook al zie en hoor ik je 

niet altijd 😘.

We are all struggling

Reach out 


Veel liefs en zorg voor elkaar πŸ’—.

xxxx

Dintje



donderdag 28 januari 2021

'Love is a life jacket in the stormy sea of life 🌊'


Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht πŸ’ž’, 
zeg ik al mijmerend aan Lisa tijdens onze dagelijkse wandeling met de hond.

De Corona pandemie doet ons meer isoleren, soms pijnlijk vereenzamen zelfs
maar ook herenigen, ondervind ik.  

Ook al blijven we in onze bubbel van vier, het contact met mijn ouders, mijn schoonvader, mijn zus en nichtjes en bepaalde vrienden is hechter geworden.

Ook al hebben we geen fysieke ‘aanraking’ en kunnen we elkaar enkel van op afstand spreken en denkbeeldig omhelzen, knuffelen en vastpakken...onze gesprekken, berichtjes of mailtjes zijn innig, hartelijk en warm. 
Het raakt, op een andere manier dan. 
We zijn er telkens intens dankbaar om.

‘To declutter’ is een Engels (werk)woord 
dat al een tijdje in mijn hoofd blijft hangen en in mijn hart blijft plakken. 
Het betekent je ontdoen van...
Ik bedoel dit niet in een negatieve zin. 
Het is zoveel grootser dan dat.

Het komt neer op de essentie.
Op het inzicht van wat echt telt in dit leven.

Het is beetje bij beetje los laten van alles wat je niet helpt, 
van wat niet (h)echt is, van wat niet (op)recht van het hart komt.
Het creΓ«ert meer ruimte voor hart tot hart connecties, 
voor compassie en voor onbaatzuchtigheid.

‘Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht πŸ’ž’, zeg ik aan Lisa.

Familiebanden zijn hechter geworden,
bepaalde vriendschappen zijn inniger geworden
en sommige kennissen zijn vrienden geworden.

Oppervlakkigheid maakte plaats voor meer diepgang, 
meer echtheid en meer verbondenheid.

'Love is a life jacket in the stormy sea of life 🌊'

In de oorspronkelijke quote staat 'family' ipv love.
Maar is liefde niet alles omvattend?
Is dit niet de essentie en hetgeen wat overblijft
als al de rest wegvalt.

Koester de mensen om je heen die je graag ziet,
leef, beleef en geef vanuit je hart πŸ’“
en wees je bewust van de ‘essentie’.

Fijn weekend en zo veel liefs 😘
xxxx
Dintje


maandag 18 januari 2021

Treat People with Kindness πŸ’—



Een beetje vriendelijkheid kan een wereld van verschil maken voor iemand❣️


Het zit vaak in de kleine dingen, het moet allemaal zo groots niet zijn. 

Aandacht hebben, bewustzijn, luisteren, begrijpen zonder woorden 

en laten weten dat je er niet alleen door moet. 


Het is onvoorstelbaar hoeveel hardheid tegenover elkaar ik vaak ondervind in het verkeer, in de winkel alsook op sociale media. 


Als iemand dan eens iets positiefs deelt dan krijgt hij of zij vaak bakken commentaar over zich.  Zoals ‘te vrolijk, te gelukkig, te optimistisch, te blij…’ 


Terwijl het net dat is wat we nu nodig hebben: licht , verlichting, vriendelijkheid, mildheid, aanmoediging, opmontering, warmte en hoopπŸ€


Dus wees lief voor elkaar, wees mild voor jezelf. 

Probeer de zurigheid in je woorden om te vormen 

naar zachtheid, verdraagzaamheid en hartelijkheid. 


Treat people with kindness, it will help you too 🌸

Trust me 😘 


Veel liefs 

xxxx 

Dintje